Overslaan en naar de inhoud gaan
verwerkt
Uit

Als presentator van de fonkelnieuwe podcast Groene Gasten van het wetenschappelijk bureau luister ik zoveel mogelijk naar andere podcasts om de kunst af te kijken. Mijn favoriet tot nu toe is Nice White Parents. Deze documentaire laat zien hoe de komst van een groep witte ouders en kinderen naar een zwarte school in de New Yorkse wijk Brooklyn de verschillen tussen wit en kleur op de school vergrootte – terwijl ze juist met de beste bedoelingen verdeeldheid in het Amerikaanse openbaar onderwijs wilden verminderen.

Leestijd:
2 minuten
Afbeelding
xds

Redactioneel

In een prachtig essay in deze Helling stelt hoogleraar diversiteit Halleh Ghorashi de vraag: hoe kan het dat zoveel progressieve Nederlanders met goede bedoelingen over diversiteit er niet in slagen hun leef- en werkomgeving diverser te maken? Een belangrijke oorzaak is volgens Ghorashi de voortdurende nadruk op het anders-zijn en de vermeende achterstand van migranten en vluchtelingen. Op die manier horen ze er nooit helemaal bij en komt daadwerkelijke inclusiviteit nooit tot stand.

In Nice White Parents stelde een elfjarige jongen onomwonden dat de komst van witte kinderen zoals hij het niveau van de school flink had opgekrikt. Terwijl er vóór de komst van de witte kinderen niets mis was met de schoolprestaties. De vermeende achterstand van de destijds zwarte school zat enkel in het hoofd – zelfs van elfjarigen.

Hoe kan het dat zoveel progressieve Nederlanders met goede bedoelingen over diversiteit er niet in slagen hun leef- en werkomgeving diverser te maken?

Ook ik zie mezelf als iemand met goede bedoelingen als het gaat om inclusiviteit. Ik ben extra blij als mijn kinderen vriendjes en vriendinnetjes van kleur mee naar huis nemen om te spelen. En trots als ze het verschil in huidskleur niet eens lijken op te merken.

Maar, zoals ook Andrée van Es in haar column schrijft: diversiteit (in dit geval van schoolvriendjes) is voor mij dus blijkbaar niet vanzelfsprekend. En daar wringt precies de schoen. Voor mij waren Nice White Parents en het stuk van Ghorashi dan ook een eyeopener en een aanmoediging om mijn denken in lijn te brengen met mijn inclusieve intenties.

Tot slot wil ik u hartelijk bedanken dat u ook afgelopen jaar weer heeft gekozen voor de Helling. Immers: zonder u als abonnee zou ook het tijdschrift niet meer dan een goede bedoeling, een intentie zijn.

Suzanne van den Eynden
Hoofdredacteur

PS De podcast Groene Gasten is hier te beluisteren.

Altijd de nieuwste artikelen lezen? Als vriend van Wetenschappelijk Bureau GroenLinks ontvang je 4x per jaar de Helling per post. Ook heb je bij elke nieuwe editie direct toegang tot alle Helling-artikelen op onze website.

De Helling draagt bij aan verdieping en politieke visievorming binnen GroenLinks. Met jouw vriendschap steun je het werk van het tijdschrift en Wetenschappelijk Bureau GroenLinks

Oorspronkelijk gepubliceerd door

    Goede bedoelingen|Word vriend