Sinds 1981 was Marijke Linthorst verbonden aan S&D. Op 28 mei overleed ze. Dit is het eerste nummer sinds decennia dat haar naam niet in het colofon staat. Op de website van de Wiardi Beckman Stichting staat de lange lijst met artikelen die ze schreef. We gaan haar missen aan tafel bij onze redactievergaderingen. Want al moest ze de laatste jaren te vaak afzeggen vanwege ziekte, ze was vast van plan binnenkort weer aan te schuiven. En dat die belofte niet uitkomt doet pijn.
Het lijkt bijna symbolisch dat dit ook het eerste nummer is sinds het besluit tot de fusie tussen PvdA en GroenLinks. Marijke schreef daar in het verleden namelijk kritisch over. In dit nummer staat een analyse die medewerkers van de WBS en het wetenschappelijk bureau GroenLinks maakten als achtergrondstudie bij het voorzet-beginselprogramma Tijd voor solidariteit van die nieuwe partij.
Verder staat dit nummer in het teken van hoop voor jongeren, met essays van Judi Mesman, Femke Kaulingfreks en Ruben Brave. Want hoe bereiden we onze kinderen voor op een goede toekomst, als ze via sociale media dagelijks meekijken met de gruwelijkheden die leeftijdsgenoten in Gaza meemaken, en de rest van de wereld maar niet ingrijpt? Als de klimaatverandering en teruggang in natuur maar geen halt worden toegeroepen? Als uitsluiting, ongelijkheid en discriminatie erbij lijken te horen. En als technologische ontwikkelingen nieuwe vaardigheden vergen, maar ons onderwijs daar nog niet op is ingericht?
Verder dit nummer een analyse van Bo Rothstein waarin hij de overwinningen van Trump probeert te verklaren. En een artikel van Meike en David Bokhorst die in een internationaal onderzoek naar de rol van steden bij het vernieuwen van de verzorgingsstaten inzoomen op Amsterdam als sociale investeringsstad.